Żal rośnie jak las - sto lat 

Lodowce płoną jeszcze w nas 

Choć zachwyt już przeminął 

Spójrz - miłość to byłam ja 

To, co ma w pieśni kiedyś żyć 

To w życiu musi zginąć 



Cinema, bo cinema 

Podróż przez śmiech i płacz 

Do pustych brzegów smutku 

Cinema - spłoszony rytm dnia 

Daje go Pantarej, już mniej 



Więc, przekreśl to "więc"i już 

Co łatwo przyszło musi iść 

Namiętność jest jak Wena 

Spójrz - wątek się rwie jak nić 

A może tamto prawdą jest 

A nas po prostu nie ma 



Cinema, bo cinema 

Podróż przez śmiech i płacz 

Do pustych brzegów smutku 

Cinema - spłoszony rytm dnia 

Daje go Pantarej, już mniej 
























Bronimy drzew - ich prawa do zieleni 

Bronimy rzek, ku którym biegnie las 

Bronimy łąk i zaoranej ziemi 

I plonu, co z niej wzejdzie jeszcze raz 

Jesieni barw i dni jesiennych, które 

Kołysze wiatr do zimowego snu 

I ciszy, co osiądzie białą chmurą 

W zimowych mgieł na śnieżnej bieli pól 



Bronimy gniazd, by nigdy nas nie zbudził 

O brzasku dnia bezdomnych ptaków krzyk 

Bronimy miast i tych zmęczonych ludzi 

Co spieszą się jak... 

Prócz wielkich spraw, o które świat się spiera 

Idei i litery różnych spraw 

Wszystkiego, co dostrzega się dopiero 

Gdy pali się pod ludzką stopa piach 



Bronimy drzew - ich prawa do zieleni 

Bronimy rzek, ku którym biegnie las 

Bronimy łąk i zaoranej ziemi 

I plonu, co z niej wzejdzie jeszcze raz 

Jesieni barw i dni jesiennych, które 

Kołysze wiatr do zimowego snu 

I ciszy, co osiądzie białą chmurą 

W zimowych mgieł na śnieżnej bieli pól