Żal rośnie jak las - sto lat 

Lodowce płoną jeszcze w nas 

Choć zachwyt już przeminął 

Spójrz - miłość to byłam ja 

To, co ma w pieśni kiedyś żyć 

To w życiu musi zginąć 



Cinema, bo cinema 

Podróż przez śmiech i płacz 

Do pustych brzegów smutku 

Cinema - spłoszony rytm dnia 

Daje go Pantarej, już mniej 



Więc, przekreśl to "więc"i już 

Co łatwo przyszło musi iść 

Namiętność jest jak Wena 

Spójrz - wątek się rwie jak nić 

A może tamto prawdą jest 

A nas po prostu nie ma 



Cinema, bo cinema 

Podróż przez śmiech i płacz 

Do pustych brzegów smutku 

Cinema - spłoszony rytm dnia 

Daje go Pantarej, już mniej 
























Cisza, 

Beznamiętna cisza 

Jakby martwe napisy 

W którymś z miast 

Gdzie dawno 

Nie ma już nikogo 

Kto by je umiał odczytać 

Cisza, 

Gna liście niemy wiatr 

Blady stróż zamiata wspomnienia 

Miłość, 

To po niej płacze cisza 

Kogo teraz usypiać, z kim się bać 

Gdy Twe serce 

Jak wielkie skrzydło ptaka 

Łopocze i do lotu się rwie 

Więc wzbijasz się w gwiezdną noc 

Do gwiazd 

W marzeń Twych świat 

I wyżej, wyżej tam gdzie 

Cisza, 

Wielka gwiezdna cisza 

Krzyczy prawdę, że wszystko 

Zabrał czas 



Wkoło życie 

Zachwyca Cię i zwodzi 

Że zawsze będzie, jak dziś 

Szum ludzi, zwykły smak dni 

Mój głos 

Magnez Twych trosk 

Lecz wiedz, że wokół nas się czai 

Cisza, 

Bezlitosna cisza 

Czy potrafisz 

W ciszy 

Odejść w nią