Żal rośnie jak las - sto lat 

Lodowce płoną jeszcze w nas 

Choć zachwyt już przeminął 

Spójrz - miłość to byłam ja 

To, co ma w pieśni kiedyś żyć 

To w życiu musi zginąć 



Cinema, bo cinema 

Podróż przez śmiech i płacz 

Do pustych brzegów smutku 

Cinema - spłoszony rytm dnia 

Daje go Pantarej, już mniej 



Więc, przekreśl to "więc"i już 

Co łatwo przyszło musi iść 

Namiętność jest jak Wena 

Spójrz - wątek się rwie jak nić 

A może tamto prawdą jest 

A nas po prostu nie ma 



Cinema, bo cinema 

Podróż przez śmiech i płacz 

Do pustych brzegów smutku 

Cinema - spłoszony rytm dnia 

Daje go Pantarej, już mniej 
























Mówiłeś - spójrz, prognozy zachwyt budzą w nas 

Mówiłeś - spójrz, ta plaża i zmieniałeś slajd 

Przez zimę w środku miasta, szum fal w mych snach narastał 

W snach marzenia złożę 

Mówiłeś - brzeg, jak ciepły dywan czeka nas 

I nawet kota na turystę chciałeś brać 

Lecz zamiast snów o morzu, upałów i węgorzy 

Deszcz i pusta przystań 



Zamiast fal i skąpej mody 

Nam deszczowy lipiec z wody 

Oto jest menu dla dwojga nas 

Kaprys złej pogody 

Na nic z oczu Twoich słodycz 

W ten deszczowy lipiec z wody 

Miałeś dla mnie z piany wyjść, i co 

Tylko deszcz  



Nie mogę znieść tych Twoich suchych - mądrych słów 

Jeżeli deszcz, to może w Cisnej, lecz nie tu 

Od Twoich złych metafor przecieka mi parasol 

Nie, nie mogę dłużej 

I nawet sam krokodyl, nie da rady Cię wydobyć 

Z tej wody, gdzie po uszy tkwisz, przez ten deszcz 



Zamiast fal i skąpej mody 

Nam deszczowy lipiec z wody 

Oto jest menu dla dwojga nas 

Kaprys złej pogody 

Na nic z oczu Twoich słodycz 

W ten deszczowy lipiec z wody 

Miałeś dla mnie z piany wyjść, i co 

Tylko deszcz 



Zamiast fal...