Żal rośnie jak las - sto lat 

Lodowce płoną jeszcze w nas 

Choć zachwyt już przeminął 

Spójrz - miłość to byłam ja 

To, co ma w pieśni kiedyś żyć 

To w życiu musi zginąć 



Cinema, bo cinema 

Podróż przez śmiech i płacz 

Do pustych brzegów smutku 

Cinema - spłoszony rytm dnia 

Daje go Pantarej, już mniej 



Więc, przekreśl to "więc"i już 

Co łatwo przyszło musi iść 

Namiętność jest jak Wena 

Spójrz - wątek się rwie jak nić 

A może tamto prawdą jest 

A nas po prostu nie ma 



Cinema, bo cinema 

Podróż przez śmiech i płacz 

Do pustych brzegów smutku 

Cinema - spłoszony rytm dnia 

Daje go Pantarej, już mniej 
























Czas strumieniem wartkim płynie 

I odmienia twarze snów 

Nieodmienne jest do dziś jedynie 

Co przed nami było tu 



Wesołość ptasich gniazd 

Od snu ciepły las 

I świerszcza śpiew zaklęty 

W krzew znajomy 

Idący polem dzień 

I świt, kiedy cień 

Odejście nocy kryje 

W mgieł zasłony 

Bezdroża szumnych traw 

Niezmienność wśród malw 

Gdy barwą kryją ściany pobielane 

W powietrzu czystym dzwon 

I bzu biały szron 

To dom rodzinny 

To mój dom 



Czas od dawien dawna plącze 

Pajęczyny naszych dróg 

Choć niejedna droga nam się skończy 

Po nas znowu będzie tu 



Wesołość ptasich gniazd 

Od snu ciepły las 

I świerszcza śpiew zaklęty 

W krzew znajomy 

Idący polem dzień 

I świt, kiedy cień 

Odejście nocy kryje 

W mgieł zasłony 

Bezdroża szumnych traw 

Niezmienność wśród malw 

Gdy barwą kryją ściany pobielane 

W powietrzu czystym dzwon 

I bzu biały szron 

To dom rodzinny 

To mój dom 



Bezdroża szumnych traw...