Żal rośnie jak las - sto lat 

Lodowce płoną jeszcze w nas 

Choć zachwyt już przeminął 

Spójrz - miłość to byłam ja 

To, co ma w pieśni kiedyś żyć 

To w życiu musi zginąć 



Cinema, bo cinema 

Podróż przez śmiech i płacz 

Do pustych brzegów smutku 

Cinema - spłoszony rytm dnia 

Daje go Pantarej, już mniej 



Więc, przekreśl to "więc"i już 

Co łatwo przyszło musi iść 

Namiętność jest jak Wena 

Spójrz - wątek się rwie jak nić 

A może tamto prawdą jest 

A nas po prostu nie ma 



Cinema, bo cinema 

Podróż przez śmiech i płacz 

Do pustych brzegów smutku 

Cinema - spłoszony rytm dnia 

Daje go Pantarej, już mniej 
























Tak, to zapach Twój 

Wciąż zniewala mnie 

Jak wiosna 

I pierwszy kochania dzień 

Ja, prawdziwa wciąż 

Chcę w Twoich myślach być 

Tak ważna i piękna 

Jak nigdy nikt 

Nie mówiąc już nic 

Uwierzmy w to dziś 



Dotknij mnie, przytul jak sen 

By było jak w niebie 

Anielski strój na mnie włóż 

Dziś chcę być już tylko... 



Tak, to oczy Twe 

Jak dwie, dwie ogromne gwiazdy 

Wskazują mi drogę 

I strzegą mnie 

Gdy w nich widzę się 

Mam na ustach kwiat 

Tak lekka i ciepła 

Jak letni wiatr 

Nie mówiąc już nic 

Uwierzmy w to dziś 



Dotknij mnie, przytul jak sen 

By było jak w niebie 

Anielski strój na mnie włóż 

Dziś chcę być już tylko... z Tobą 



To Twój i mój 

Nasz dziwny raj 

Zamknięty na klucz 

Wyrzućmy go, by nigdy nikt 

Nie zmącił nam snu 

To Twój i mój 

Nasz dziwny raj 

Nie bójmy się go 

I bierzmy z niego, ile się da 

Dopóki jest co 



Dotknij mnie, przytul jak sen...